Etter påsketid.

I dei gamle tekstrekkene i kyrkja heiter det i seks veker: søndag etter påske. Nå har dei endra litt på det og seier: søndag i påsketida. Då tenkjer ein vel at desse seks vekene høyrer med i påsketida. Men det er jo etter sjølve påskehøgtida. Likevel er det fint å tenkja at påske varer vidare. Ja, me lever på ein måte i påsketida hele livet som kristne. For det var i påskehøgtida at grunnlaget for vår kristne tru vart lagd. Ja, vår kristendom er påske.

Det skulle me aldri gløyma. Vårt fundament for trua og innhaldet i kristentrua vår er det som hende i påsken. Det gir oss truande von om framtida og det gir livet innhald som ikkje noko anna.

Vel har me alle våre suter og tyngsler i livet. Dei er ulike, men like alvorlege for kvar ein ofte. Det kan ha med kristelege ting å gjera, men også om vanlege jordiske og menneskelege ting. Då har eg sett det slik at sjølve menneskelivet blir lettare å leva når trua sin grunn er sterkt og trygg. Dei samverkar desse sidene ved Gudslivet. Det er ikkje underleg at mange truande har klart seg betre i trengsler enn dei som er vantruande eller ha ei svak tru. Når nokon har svikta, kan ein grunn til det vera at dei ikkje har sett grunnvollen for si tru. Dei lever for mykje på kjensler og opplevingar. Dei dei ikkje lenger er der, rasar alt det andre lett bort.

difor skulle me vera opptekne av dette: ikkje berre at me trur; men kva er grunnen til trua? Vår grunn er sikker og trygg _den ligg i guds sjølv og vil aldri svikta: om me svikar vil han vera trufast: La denne "etter-påske-tida" få ha dette grunndraget og hovudsiktet.

Andre påskedag.

Tekst på andre påskedag har ofte vore delar av Luk. 24 om dei to læresveinane som gjekk til Emmaus. På vegen kom plutseleg Jesus og samtala med dei. Men dei kjende han ikkje før han braut brødet med deg. Det var ikkje mange dagane sidan han hann gjort det og innstifta nattverden. Det minnet sat att i dei. Men han forlet dei like raskt som han kom. Da sa dei til kvarandre: Brann ikkje hjarto våre i oss då han tala til oss på vegen og opna skriftene for oss? v. 32. Det skjedde noko med dei då han tala. Det traff dei i samvit og hjarterot.

Har ikkje me opplevd det mange gonger? Guds ord møtte oss då me høyrde om synd. For me hadde også synda. Det hende i tanke og ord og gjerning. Det svir når Gud minner oss om det me er og har gjort. Og me veit at det så sant. Guds lov viser oss svikt og feil og mangler på mange måtar. Og det verste er vårt eige indre, med tankar og ynskje som ikkje kjem frå Gud. Er du ærleg og sann i ditt indre då, veit du at du står skuldig for Gud.

Då er det godt å høyra eit nytt ord frå Herren. For han talar då om nåde og tilgjeving. Då brenn det i hjarta: Tenk, eg blir fri alt i Jesus Kristus. Han døydde for meg og tok alt på seg! Og denne frelse får me leva på kvar dag heile livet. Og det er den frelsa som gjer at me skal møta ein open himmelport når vår tid er slutt her på jorda. Lat denne andre påskedag blir ein slik nådedag. Amen.

Påskedag.

Så var sigeren vunnen! Guds Son hadde vore menneske her på jorda. Då bar han synda for kvar ein og tok domen langfredag. Kvar synd var sona og betalt og vegen inn til Guds hjarta var opna for alle. Men Satan trudde han hadde vunne. Guds Son var jo dø! Døden hadde vunne.
.
Då kom sjokket: Tidleg sundag morgon steig Guds engel ned og opna grava og Jesus frå Nasaret steig ut. Nå var han ikkje eit menneske som Peter og Johannes. Påskemorgon vart det godtgjort og prova at denne mannen Jesus var Guds Son, ja, Guds veldige Son, Rom. 1,4.

Men han stod ikkje opp for si eiga skuld, for å visa at han var Guds Son. Det gjorde han og. Men det var noko meir: Han vart oppreist til vår rettferdiggjering. Rom. 4, 25. Han var sjølv rettferdig, og han gir oss som trur denne si eiga rettferd. På den måten står me og opp frå syndelivet vårt når me trur på Jesus. For vårt eige syndeliv går mot den evige døden der det ikkje er utgang lenger.

Ved trua på Jesus står reine og rettferdige for Gud. Det er mest ein utenkjeleg tanke. Korleis kan det skje? Slik må me undrast så mange gonger. Og det endelege svaret får me vel ikkje her i tida. Det kjem nok i fullt mon når me står opp lekamleg ved hans kome og stig inn i herlegdomsriket hans. Der skal me vera for alltid. Oppstoda blir slik ein himmelfart og ei himmeldør for syndaren.

Spørsmålet blir då: Har me gått inn der? Er du mellom dei som er frelst og fri - ikkje ved noko av deg sjølv. Berre ved Jesu rettferd! Det er ennå rom og tid til å venda om. Kom i dag - på sjølve påskedag!

Påskelaurdag.

I dag er det laurdag og påskeafta. Noko særleg hende ikkje denne dagen, ytre sett. Då var Jesus i grava. Kva tyder så det?

Grava er eit prov på død. Og om Jesus er det og sant at han var eit sant menneske og ikkje berre Gud. Etter døden på krossen vart han difor lagt i grav i Jerusalem. Det tyder den endelege slutten på eit menneskeliv. Profeten skriv også om det: Hjå ein rik var han i sin død, Jes. 53, 9.

Men grava er ikkje "den siste kvilestad", som ein seier i mange gravferder. Den siste jordiske kvilestad er det, men det kjem ein ny dag - sundag morgon. Den kjem me attende til.

Påske

På TV vart det sagt at påske var den største høgtida for dei kristne. Og det er nok sant, sjølv om alle kristne høgtider er viktige og store for oss. Men påske står kanskje i ei særstode. Det har ein religiøs grunn: Då vart sluttsteinen lagt på den kristne frelse. Og det hende i dag, langfredag. Jesu død på krossen på Golgata var avslutninga på den jordiske tenesta han hadde. Det stod noko viktig att – oppstoda søndag morgon. Men alt dette heng saman.
Når me så ser at folk flest ikkje ser ut til å tenkja det grann på KVIFOR me har påske, vert det vanskeleg for somme av oss. Dei fleste ser ut til å berre leva for seg sjølv, dvs å få mest mogleg ut av påskehelga på fjellet med snø og fint vær. Andre vil helst vera ved sjøen i båt og turar der. Eg meiner ikkje at det er galt i og for seg. Men når påsken vert berre dette, vert det galt. For då tek dei omsyn til seg sjølv og det som høver for dei. Berre det. Då blir det galt.
Det er å vanvørda og “forakta” det største som Gud har gitt menneska. Eg sksulle altså ynskja at mange fleire ville sjå dette og vakna og leggja om livet sitt. Det vil seia å gå på Guds vegar, som diktaren sa. Det er det store påskeynskje eg har nå.

Japansk kriger ble evangelist.

Mitsuo Fuchida (MF) ledet angrepet på Pearl Habor 7. desember 1941. P.H. på Hawaii var amerikansk base. Dermed ble angrepet også rettet mot hele USA. Over 3000 US soldater ble drept i dette angrepet og førte til at Amerika gikk inn i Stillehavet og helt til selve Japan. Avslutningen på denne krigen kom i august 1945 da to atombomber ble sluppet over landet.

Men historien stanser ikke der. Da krigen var slutt, skulle MF vitne i rettsoppgjøret og mente de allierte var like harde som de hadde vært mot fanger. I 1948 fikk han en traktat av en amerikaner som hadde vært japansk fange, Jacob DeShazer. Han fortalte sin historie, om fangenskapet og tortur og at han møtte Gud. Det fanget Fuchidas interesse.

Han ble også forundret over at de allierte ikke torturerte fangene slik de hadde gjort, men at de fikk god pleie i fangeleirene. Det var egentlig et under at Fuchida levde. I august 1945 reiste han til Hiroshima på en militærkonferanse. Dagen før atombomba kom, fikk han en telefon fra Tokyo om å komme tilbake. Dermed ble han berget. Gud hadde en plan med hans liv!

Flere ting virket altså sammen til hans omvendelse. Han ble en kristen og møtet senere DeShazer som hadde skrevet traktaten. Fuchida ble evangelist og skrev en bok om sitt liv i 1955: "Fra Pearl Habor til Golgata." Hans historie hadde også stått i Det Beste i 1954 (engelsk utgave). Før han døde i 1976, skrev han: "Jeg vil gjøre hva som helst for å forandre det jeg gjorde for 29 år siden i Pearl Habor, men det ber umulig. I stedet arbeider jeg nå for å gi dødsstøtet til det hatet som fører til slike tragedier. Og dette hatet kan ikke lukes bort uten hjelp fra Jesus Kristus."

Slik kan Gud lede mennesker og han har makt over alt og alle i verden. Noen ganger møter han villige hjerter som tar imot frelsen. Fuchida må ha vært et veldig vitne i sitt land ig i sin tid. 

Mer om historien kan en lese både på http//:www.Wikipedia.org og http://www.biblebelievers.com/fuchida. Historien er også omtalt i Troens bevis.

Å være frelst.

85. Å være frelst.

1. Det er så herlig å være frelst!

Da kan jeg vandre bort når som helst.

Tenk, være ren og rettferdiggjort

Ved det som Jesus for meg har gjort.

2. Det er velsignet å være frelst,

jeg bytter ikke med hvem som helst.

Om verden byr meg sitt sølv og gull,

Jeg har en himmel av skatter full.

3. Det er så fredfullt å være frelst,

Tross verdens uro og Satans list.

Hos meg, sa Jesus, der er et sted

Du under trengslene finner fred.

4. Det er så kampfullt å være frelst,

Det må jeg regne med helt til sist.

Men må ei glemme den strid er god,

Og seiren ligger i Jesu blod.

5. Det er så herlig å være frelst,

Derom jeg synger jo aller helst.

Det fjerner skyer, gjør livet lyst,

Så jeg ser klarere hjemmets kyst.

(Av Abraham Thompson.)

(Ledestjernen 4. opplag, nr. 85.)